Proszek z włókna szklanegoto nie tylko wypełniacz; wzmacnia się poprzez fizyczne zazębianie na poziomie mikro. Po stopieniu i wytłaczaniu w wysokiej temperaturze, a następnie mieleniu w niskiej temperaturze, bezalkaliczny proszek włókna szklanego (szkło E) nadal zachowuje wysoki współczynnik kształtu i jest obojętny na powierzchni. Ma twarde krawędzie, ale nie są one reaktywne i tworzą sieć podpór w matrycach żywicy, cementu lub zaprawy. Rozkład wielkości cząstek od 150 do 400 mesh oferuje kompromis między łatwą dyspersją a siłą kotwienia – zbyt duże ziarno spowoduje osiadanie, a zbyt drobne osłabi nośność. Zastosowania, które lepiej nadają się do powłok o wysokim połysku lub precyzyjnego zalewania, to ultradrobne gatunki, takie jak proszek włókna szklanego 1250.
Znaczne zwiększenie twardości podłoża i odporności na zużycie przez proszek szklany wynika z jego naturalnych właściwości fizykochemicznych i mikromechanizmów zachodzących w systemach materiałowych. Wzmocnienie to zachodzi głównie poprzez dwa procesy: „wzmocnienie przez wypełnienie fizyczne” oraz „optymalizację wiązania międzyfazowego”, zgodnie z następującymi zasadami:
Efekt wypełnienia fizycznego poprzez wysoką twardość wewnętrzną
Proszek szklany składa się głównie ze związków nieorganicznych, takich jak krzemionka i borany. Po stopieniu w wysokiej temperaturze i schłodzeniu tworzy amorficzne cząstki o twardości 6-7 w skali Mohsa, znacznie przewyższającej twardość materiałów bazowych, takich jak tworzywa sztuczne, żywice i konwencjonalne powłoki (zwykle 2-4). Po równomiernym rozproszeniu w matrycy,proszek szklanyosadza niezliczoną ilość „mikrotwardych cząstek” w całym materiale:
Te twarde punkty bezpośrednio przenoszą nacisk zewnętrzny i tarcie, redukując naprężenia i zużycie samego materiału bazowego, działając jako „szkielet odporny na zużycie”;
Obecność twardych punktów zapobiega odkształceniom plastycznym powierzchni materiału. Gdy zewnętrzny przedmiot przesuwa się po powierzchni, cząsteczki proszku szklanego zapobiegają powstawaniu zarysowań, zwiększając tym samym ogólną twardość i odporność na zarysowania.
Zagęszczona struktura zmniejsza ścieżki zużycia
Cząsteczki proszku szklanego charakteryzują się drobnymi wymiarami (zwykle w skali mikrometrów do nanometrów) i doskonałą dyspersją, dzięki czemu równomiernie wypełniają mikroskopijne pory w materiale matrycy, tworząc gęstą strukturę kompozytową:
Podczas topienia lub utwardzania, proszek szklany tworzy fazę ciągłą z matrycą, eliminując szczeliny międzyfazowe i redukując lokalne zużycie spowodowane koncentracją naprężeń. Rezultatem jest bardziej jednorodna i odporna na zużycie powierzchnia materiału.
Wiązanie międzyfazowe zwiększa wydajność przenoszenia obciążenia
Proszek szklany wykazuje doskonałą kompatybilność z materiałami matrycowymi, takimi jak żywice i tworzywa sztuczne. Niektóre proszki szklane modyfikowane powierzchniowo mogą wiązać się chemicznie z matrycą, tworząc trwałe połączenia międzyfazowe.
Stabilność chemiczna zapewnia odporność na korozję środowiskową
Proszek szklanyWykazuje wyjątkową obojętność chemiczną, odporność na działanie kwasów, zasad, utlenianie i starzenie. Zachowuje stabilną wydajność w złożonych warunkach (np. na zewnątrz, w środowisku chemicznym):
Zapobiega uszkodzeniom powierzchni spowodowanym korozją chemiczną, zachowując twardość i odporność na zużycie;
Odporność proszku szklanego na promieniowanie UV i starzenie pod wpływem wilgoci i ciepła, szczególnie w powłokach i tuszach, opóźnia degradację matrycy, wydłużając żywotność materiału.
Czas publikacji: 12 stycznia 2026 r.
